Je kent het riedeltje inmiddels waarschijnlijk wel.
Je hebt klachten → je gaat naar de huisarts → je krijgt een pilletje, een uitleg van drie minuten, een foldertje, of het bekende: Ja
“Het hoort erbij, maak je niet teveel zorgen.”
En dus ga je weer door, of je googled zelf en je doet je best. Echt waar.
Je leest, probeert, past aan, start opnieuw.
Je volgt adviezen van influencers, van vriendinnen, van “experts” die elkaar tegenspreken.
En toch…
- je energie blijft schommelen
- je emoties zitten vaker hoog dan laag
- je cyclus gedraagt zich als een ongeleid projectiel
- je hormonen lijken een eigen agenda te hebben
- je huid, je darmen, je gewicht — alles voelt alsof het nét niet klopt
- je voelt je soms heel, jezelf… en dan ineens totaal niet meer en zo gaat het vaak door, en vink maar aan wat er is het is net een joyo
En ergens voelt dat frustrerend, want:
als je zo je best doet, waarom werkt het dan niet?
Met werken.
Met zorgen voor anderen.
Met verwachtingen (die van jezelf en die van de wereld).
Met “even doorbijten”.
Met functioneren alsof je lichaam geen signalen afgeeft.
Totdat het begint op te stapelen:
- vermoeidheid die niet meer wegtrekt
- een cyclus die elke maand iets anders doet
- moodswings die je niet kunt plaatsen
- stress die je lijf blijft vasthouden
- gewicht dat niet meer reageert
- darmen die protesteren
- slapen dat niet lukt
- emoties die sneller omhoog komen dan je lief is
En als je dan toch weer naar de dokter gaat?
“Stress.”
“Drukte.”
“Misschien een lichte disbalans.”
“Probeer dit pilletje maar even.”
“Kom over zes weken terug als het niet helpt.”
Maar ondertussen helpt het niet.
Of het helpt een beetje… om daarna weer keihard terug te komen.
En jij blijft achter met het gevoel:
‘Is dit het dan? Is dit normaal? Moet ik hiermee leren leven?’
Want jij ziet het gebeuren om je heen:
vrouw na vrouw uitgevallen op werk, klachten die maanden duren, UWV-trajecten en onbegrip, en vaak met mentale druk die niemand lijkt te willen erkennen.
En jij?
Jij zoekt gewoon helderheid.
Een oplossing die verder gaat dan “even aankijken”.
Iemand die ziet wat jij voelt maar niet onder woorden kunt brengen.
Want ergens weet je toch,
je lichaam probeert je iets te vertellen — maar niemand lijkt te luisteren. alles is goed
Misschien allemaal net wat overdreven maar zo gaat het toch.. bij de vrouw van nu